เสียงคนโหวกเหวกดังโดยรอบ เสียงรถและอะไรต่อมิอะไรอีกมากมายดังอยู่รอบข้าง
ทุกคนเข้ามายืนมุงดูอยู่รอบตัวของเด็กน้อย เด็กน้อยยืนนิ่ง
เสียงแตรรถดังเป็นระยะๆ
ใต้เท้าของเด็กน้อยคือพื้นถนน ทีี่มีแถบสีขาวตีพาดผ่านถนนสีดำ เคลือบไปด้วยสีสีแดง ไหลนองไปทั่ว
"ช่วยแม่หนูด้วย" เด็กน้อยเงยหน้าขึ้นมามองคนที่อยู่รอบๆ แล้วชี้นิ้วไปทาง ญ. ที่นอนอยู่กลางวงล้อมผู้คน
"ช่วยแม่หนูที" เด็กน้อยมองไปรอบๆ
"ใครก็ได้...."
เสียงคนรอบข้างนั้นดังกว่าเสียงของเด็กน้อยมาก ทุกคนไม่มีไครสนใจเด็กน้อยเลย
"เอ้าหลีกครับหลีก" มีชายหนุ่ม 3-4 คน เดินแหวกผู้คนมาจากด้านหลัง และอุ้ม ญ. ขึ้นเปล และพาออกไป
เด็กน้อยพยายามวิ่งตามไปแต่มีคนมาจับเอาไว้
"ปล่อยหนู" เด็กน้อยดิ้น
"หล่อนไม่ได้เป็นแม่แกแล้ว" ผู้ชายคนนั้นพูดขึ้นด้วยเสียงตะคอก
"กลับกันได้แล้วแล้วกูจะหาแม่ดีๆ ไห้แกเอง" ช.คนนั้นพาเด็กน้อยเดินออกมาจากกลุ่มคน
"ปล่อยหนู หนูไม่เอาอีนังนั่น" เด็กน้อยดิ้นสุดความสามารถ และหลุดจากอ้อมแขนตกลงมาดีง ตุบ
แต่เด็กน้อยไม่สนใจอะไรทั้งสิ้น วิ่งไปหารถที่ออกตัวไปแล้ว และพา ญ. คนนั้นไปด้วย
"คอยหนูด้วยแม่จ๋า" ทันใดนั้นผมของเด็กน้อยก็ถูกกระชากอย่างแรง
"ไอนี้นิ มานี่เดี๋ยวนี้" ช. คนนั้นดึงผมเด็กน้อยแล้วลากไปกับพื้น
"โอ้ย..เจ็บ..หนูเจ็บนะ แม่ แม่จ๋า ฮือ ฮือ"

วันเวลาร่วงเลยผ่านไปหลังจากวันนั้นไม่นาน จะมีเด็นคนหนึ่ง มายืนอยู่ที่ถนนเส็นหนึ่ง และทอดสายตาไปเพียงจุดๆ หนึ่ง
ในแถบขาวและดำ ยืนดู ยืนดู และยืนดู วันนี้ก็เช่นกัน
เด็กน้อยยังคงกลับมายืนดูอยู่ที่จุดเดิม
"แกจะไปยึดติดอะไรกับ ญ. คนนั้นกันวะ" ช.คนเดิมเดินมาจากด้านหลัง
"แม่ใหม่ของแกน่ะ กำลังจะมารับแกในอีกไม่กี่วันนี้แล้วนะ" ช. เดินเข้ามาจับแขนและกระชากเดินกลับไป
"หนูไม่เอาอีนั้งนั่น" ช. หันกลับมา
"ทำไมวะ" เด็กน้อยขัดขืนและพูดว่า
"ก็อีนังนั้นมันจนนี่น่า แม่คนนี้รวยกว่าเยอะ หนูอยากเกิดเป็นลูกคนรวย"