มองออกไปนอกห้องเรียน
นักเรียนมากมายพูดจาหลากหลาย ละคร - ทีวี - วิทยุ
นานแล้วที่ฉันไม่ได้เปิดทีวี ไม่อยากสนใจข่าวสารของบ้านเมือง
กลุ่มคนเสื้อเหลืองจูงกันไป
เหมือนชาวนา-ลากควาย-ควายลาก-เกวียน ต่อกันไปไม่รู้จักหยุด
โห่เสียงร้อง..ตะโกนหาความถุกต้อง
ปลิดชีวิตบ้าง ถูกปลิดจากลุกตะกั่วที่ไม่อยากเป็นฆาตกรบ้าง
กลุ่มคนเสื้อแดงก็เช่นกัน ขุดเรื่องเก่าผสมใหม่ไม่รุ้หยุด
เหมือนส้มตำหมดที่คลุกเคล้าจนได้รสชาติไม่อยากลิ้มลอง
แหกปากโห่ร้องใช้กำลังเป็นการตัดสิน เหตุผล อายต้องมุดแผ่นดินแทรก
บ้านเมืองถุกดูถุกเยี่ยงชนเผ่าไร้สมอง รอยยิ้มสยามเปื้อนเลือด
ถูกการกระทำจาก ควาย ควาย ควาย
ตายแล้วตายเล่า ฉีกหนังสือพิมพ์,ถอดปลั๊กทีวี ไม่อยากใส่ใจ
ผมเชื่ออย่างสนิทใจว่าการตาย เพื่อผุ้นำที่ไร้เหตุผล...
เพื่อการเดินตามคนจูงควายที่พาควายไปโรงฆ่าสัตว์
คงไม่ทำไห้บ้านเมืองดูฉลาดขึ้น
การตายของคนไม่กี่ร้อยคนจากหกสิบสามล้านคน เปลี่ยนแปลงประเทศไม่ได้หรอก...
ส่วนผมผู้ที่สวมใส่เสื้อดำ รอวันอำลา อาลัย ไว้ทุกข์แกความโง่เขลา จากพวกเขา เหลือง/แดง
และสักวันเหตุผลคงหน้าด้านพอที่จะออกมา
คงสักวันที่ร้อยยิ้มพิมพ์ใจากตำนานจะกลับมาๆ และสักวันที่ควายเหล่านั้นจะเป็นไท และทุกคนชาวไทยจะเลิกกินเนื้อสัตว์ !