ล้มตัวลงนอน ผักผ่อนความเหนื่อยล้าที่พบป่ะ ความหวังที่จบลงก่อนวันนี้ พรุ่งนี้อาจมีหวัง เริ่มกันใหม่อีกครั้ง..กับวันพรุ่งนี้ :) -------------------------- 12/12/2551 ผมว่ามันเป็นเรื่องที่ไม่น่าเบื่อที่ผมจะต้องนั่งรถแบบนี้อยู่ทุกๆวัน แม้ระยะทาง,ถนนหนทาง,หรือแม้กระทั่งผุ้คนที่ได้พบจะไม่ได้ดูแตกต่างไปจากเมื่อวานเท่าไหร่ ทุกอย่างยังคงจัดอยุ่ในระบบระเบียบเช่นเดิม แต่ความรุ้สึกของผมต่างหากที่ต่างออกไป...เพราะในทุกๆวันมีการขึ้นดับลง ความรุ้สึกที่มีองศาคล้ายอุณหภูมิ ขึ้น-ลง และวันนี้วันใหม่ผมคงต้องค่อยวางเรื่องราวเก่าๆของเมื่อวานสักหน่อย...ถึงแม้บางสิ่งอาจจะ ไม่สามารถนำมาวางได้หมด..แต่อย่างน้อยเนื้อที่ในความรุ้สึกคงจะพอเหลือมากพอที่ผมจะนำเรื่องราวใหม่ๆใส่ลงไปๆ และวันนี้ก็เป็นวันอีกวันที่เป็นวันใหม่...ฉันเองก็จะทำทุกอย่างเหมือนเดิมด้วยความรู้สึกใหม่ ๆ เมื่อวานเธอตัดผมทรงใหม่ ผมว่าเป็นการดีที่เธอลุกขึ้นมาเปลี่ยนลุคตัวเองด้วยมือตัวเอง มันดูไม่ต่างจากเดิมเท่าไหร่ ใครๆต่างก็หัวเราะเธอ ผมบอกเธอว่ามันไม่ตลก..มันไม่ใช่เรื่องตลก เธอหันมามองค้อนๆ เอามีดจี้ที่คอ.. แล้วถามผมว่า " ตลกมากป่ะ ? " ....