ณ ประเทศเนปาล ความสูงเสียดฟ้า 3231 เมตรตามแผนที่ ปล่อยจิตไห้ฟุ้งลอย ปลดปล่อยความรู้สึก...

ทิ้งตัวสู่เหวลึกเบื้องล่าง ไม่คำนึงถึงความไกล ฉันกำลังล่วงหล่น มือสัมผัสลมได้ ปล่อยจิตไห้ฟุ้งลอยไกล ไถลไม่กลับมา...

- - - ความเจ็บปวดและเหน็บหนาว ยามขยับเขยื่อน ร่างกายหลั่งเลือดเป็นสีเขียวทำพิธีสัญเสริญตัวเอง ปาดมีดลงที่ลำคออย่างช้า ๆ ที่ลำคอ พอกันที กล่าวคำอำลา ลาขาดโลกโสมม นำพาจิตใจและดวงวิญญาณ ลงสู่โลง สี่เหลี่ยมผืนผ้ายาวยาว สถานที่สำหรับฉัน ผู้ที่กำลังมีเลือดเป็นสีขาว สถานที่ที่ ไม่มีการโกหกถึงลมหายใจ

- - - รู้สึกเจ็บแปล๊บ ๆ เมื่อเอ่ยถึงความรู้สึก ฉันไม่รู้สึก นานมาแล้วที่ฉันไม่เคยทิ้งตัวเองในวังวล ที่อบอวลไปด้วยกลิ่นของ ความรัก นานแล้วที่ฉันไม่เคยซักผ้าเช้ดหน้าที่ เปื้อนน้ำตา นานแล้วที่ฉันไม่ได้ทำแผลที่ ได้จากการทำร้ายทางหัวใจ รุ้สึกเจ็บแปล๊บอีกครั้ง เมื่อฉันยังคงได้ยินเสียงหายใจ จากตัวฉันเอง เบื้อนหน้าสู่ความเหลวไหล หัวเราะในใจไห้ตัวเอง...

ฉันยังมีชีวิตอยุ่ รักคงยังอยุ่ไม่ไกล.... ............. . .. . ฉันให้คุณค่าในเรื่องของความรัก...

มันมีค่ามาก อย่างน้อยก็สำหรับฉันล่ะ...

แม้ในสุดท้ายฉันยังคงต้องอยุ่คนเดียว ยังต้องยิ้ม ๆ ทักทายไห้ความเหงาอยุ่วันละหลาย ๆ ครั้ง

แต่ฉันรู้อยุ่เสมอว่า ความรักอยุ่กับฉัน. . . เพราะอย่างน้อย ฉันยังรักตัวเองอยุ่ ...