The sixth Street ถนนหมายเลข 6 ตอน เด็กจรจัด (มหาวิทยาลัย คอร์ลิน) "ในการเรียนวิชา ประวัติศาสตร์นี้ นักเรียนจะต้องทำรายงานด้วย โดยอาทิตย์นี้ครูจะให้นักเรียนรายงานเป็นงานเดี่ยวก่อน หัวข้อก็คือ ของเก่าที่เคยได้รับความนิยมในอดีต แล้วจะเริ่มรายงานหน้าชั้นในอีก 2 อาทิตย์ถัดไป เอาล่ะ เลิกเรียนได้" เสียงพูดคุยระหว่างนักศึกษาเกี่ยวกับหัวข้อการทำรายงานเซ็งแซ่เป็นเวลาสั้นๆ จากนั้นทุกคนก็แยกย้ายกันกลับบ้าน เหลือเพียงห้องเรียนโล่งๆ และเงียบ แม้ว่าทุกคนจะกลับกันหมดแล้วแต่ "นิม" ยังคงสะพายเป้ ยืนเพ่งกับตัวหนังสือยั้วเยี๊ยะบนกระดาน เฮ้อ... เธอถอนหายใจอย่างช้าๆ พร้อมกับบ่นพึมพำกับตนเอง "ฉันไม่อยากไปจริงๆเลยนะ ตลาดนั่น" แล้วเธอก็เดินออกจากห้องไปอย่างเงียบๆ “อ้าวนิม ลูกจะไปตลอดยิปซีไม่ใช่หรอ นี่ 8 โมงแล้วลงมาเร็วเข้า! แม่ต้องไปทำงานนะลูก” “ค่าๆ มาแล้วค่า” เสียงเรียกตะโกนของคุณมิเชล ดังผ่านผนังประตูของนิม เพื่อเร่งรัดให้นิม ลงมาทานข้าว และออกจากบ้านพร้อมกัน ซึ่งวันนี้เป็นวันที่เธอจะไปตลาดขายของเก่า ซึ่งพวกจรจัดนำข้าวของมาขาย ถนนนี้เรียกว่า “Antique Street” แต่นิมตั้ชื่อเรียกของเธอเองว่า “ตลาดยิปซี” นอกเหนือจากของเก่าที่พวกจรจัดนำมาขายแล้ว ยังมีขโมยเยอะอีกด้วย แม้ว่าเธอจะไม่อยากมาตลาดนี้ แต่ก็จำเป็นต้อมาดูอีกสักครั้ง นิมเดินเรื่อยๆตามถนนสายตรงที่ทอดยาว และคับแคบ แต่ก็มากไปด้วยผู้คนที่เบียดเสียดกันเข้ามาจับจ่ายซื้อของ บนถนนแห่งนี้ เธอมองไปเรื่อยๆตามแผงขายของที่วางอยู่บนพื้นของของข้างทาง และแล้ว เธอก็สะดุดตากับกล่องเก็บเครื่องประดับที่มีส่วนหนึ่งเป็นพื้นที่ใส่ของ และอีกส่วนหนึ่งเป็นกล่องดนตรี นิมเดินตรงไปหยิบสินค้านั่นดูด้วยความทึ่งในลวดลายแกะสลักที่อ่อนช้อยงดงาม ราวกับเป็นของใช้ส่วนตัวของราชนิกูลที่อยู่ในวัง สมัยฝรั่งเศสยังเจริญรุ่งเรือง นิมพินิจพิเคราะห์ผลงานชิ้นนี้อยู่ครู่ใหญ่ ก่อนที่เธอจะควักเงินจ่ายในราคา 100 เหรียญให้กับแม้ค้าชาวยิปซีผู้หนึ่ง เธอลดราคาให้นิมจากราคา 150 เหรียญ โดยเชิญชวนว่าอีก 15 วัน ถ้านิมมาที่นี่อีกในเวลาเดียวกัน เธอจะมอบของอย่างหนึ่งที่สำคัญกว่า และสามารถนำเธอไปยังที่ที่เธอไม่เคยพบเห็นมาก่อนซึ่งนิมเห็นว่าเป็นการท้าทายสำหรับชีวิตที่จืดชืดจำเจสำหรับเธอมาก นิมได้ของที่ต้องการแล้ว เธอจึงเบียดเสียดกับผู้คนออกไปยังซอยเล็กๆซึ่งเป็นช่องว่างระหว่างตึก เพื่อจะออกไปยังถนนใหญ่ฝั่งตรงข้าม แต่ก่อนที่เธอจะก้าวพ้นตรอกเล็กๆนั่น นิมเดินส่วนกับเด็กชายชาวญี่ปุ่น ที่นั่งหลับอยู่ เสื้อผ้าของเด็กชายมอมแมมมาก และเด็กชายก็ดูผอมมากด้วย นิมจึงคลายผ้าพันคอใหมพรมถักผืนใหญ่ของเธอ ไปห่มตัวเด็กชายไว้ แต่ทันทีที่ผ้าพันคอใหมพรมนั่นแตะลงบนตัวเด็กชาย เขาก็สะดุ้งตื่น เด็กชายสบตากับนิม ในตาสีน้ำตาลอ่อนของเขาดูอิดโรยเหลือเกิน แม้ว่าเขาจะไม่ลุกหนีไปไหน แต่ก็ดูหน้าตาตื่นเมื่อสายตาของนิมจ้องมองมาที่เขาเช่นกัน “เธอคงหนาวซินะ ชื่ออะไรล่ะ ? ” นิมถามเด็กชายด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “ซารุ” เด็กชายตอบเสียงห้วน และเบือนหน้าหนี เขาขยับตัวเล็กน้อย เพื่อลุกนั่งให้ตรงก่อนจะกล่าวขอบคุณโดยไม่หันหน้าไปมอง นิมยิ้มเล็กน้อย และเดินจากไป “ตุ๊บ” เสียงหนึ่งดังขึ้นข้างหลังเธอ เสียงเหมือนกับผ้าห่มพับใหญ่ร่วงลงบนพื้น นิมหันหลังกลับเพื่อหาต้นตอของเสียง และเธอก็พบว่าเสียงนั่นคือ เด็กชายที่ชื่อซารุ ซึ่งนอนตะแคงหมดสติฟุบลงกับพื้นนั่นเอง ....... (โปรดติดตามชมตอนต่อไป)