สิ่งที่ผมจะเล่าต่อไปนี้ คือ ”ความลับ”  ของผมครับ

เป็นความลับ ที่ผมไม่เคยเล่าให้ใครฟัง มันคือเรื่อง”ความรัก”ของผมเอง

10 ปีที่ผ่านมา  ผมเก็บกดเรื่องนี้ไว้กับตัวเองตลอด

แต่ในเมื่อ ในอีกไม่กี่วันข้างหน้า ความรักของผม ก็จะหลุดลอยไปแล้ว

ผมจึงได้คิดว่า  ก็แล้วทำไม ผมจึงไม่ระบายเรื่องนี้ออกมาเสียล่ะ

เผื่อความเศร้าเสียใจของผม จะหลุดลอยไปด้วยเช่นกัน

 เธอ...เป็นความรักครั้งแรกและครั้งเดียวในชีวิตของผม

และจุดเริ่มต้นมันก็ไม่ค่อยธรรมดาเสียด้วย

10 ปีที่แล้ว....

ผมอยู่ในคราบของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 4  เข้ามาเรียนโรงเรียนประจำจังหวัดแห่งนี้เป็นวันแรก

.....ตอนนั้นเป็นเวลาเช้าตรู่  อากาศเย็นสบาย  ยังไม่ค่อยมีนักเรียนเดินทางมาถึงที่โรงเรียน.....

ผมคิดในใจว่า ก็ดีเหมือนกัน ผมจะได้สูดบรรยากาศดีๆ แบบนี้ได้เต็มที่หน่อย....

แล้วจู่ๆ  ปิ๊ด..ปิ๊ด... เสียงแตรของรถมอเตอร์ไซด์ไล่ตามหลังผม

.....  มันทำลายบรรยากาศยามเช้าที่ผมอยากจะเก็บไว้กับตัวคนเดียว

ผมหันไปมองอย่างหงุดหงิด  ...ที่นี่เขาไม่แยกถนนคนเดินกับมอไซด์รึไงวะ -_-!

จังหวะนั้น ผมก็เห็นคนขับใส่หมวกกันน๊อกสีชมพู...สวมกระโปรงนักเรียน...เป็นผู้หญิงนั่นเอง

เธอในหมวกกันน๊อกสีชมพูค้อมหัวลงให้ผมอย่างรวดเร็ว  แล้วก็ขับรถผ่านไป

 ผมมองตามรถมอเตอร์ไซด์ฮอนด้าเทน่าสีฟ้า เป็นรุ่นหนึ่งที่ผมชอบเลยล่ะ  ไม่คิดว่าจะมีผู้หญิงคนไหนขับรถรุ่นนี้ด้วย

จังหวะที่เธอตีโค้ง  ดูเป็นโปรเจ็คไตล์สวยๆอันหนึ่ง  .... เธอก็ขับรถเก่งใช้ได้เลยล่ะ

แต่จู่ๆ เจ้าเทน่าสีฟ้าก็ลดความเร็วลงอย่างกะทันหัน  หมวกกันน๊อคสีชมพูหันไปมาทางซ้ายขวา-หน้าหลัง

เธอกลับรถ แล้วพุ่งมาในทิศที่ผมกำลังยืนอยู่

เธอ "พุ่ง" ครับ!   ให้ตายสิ  ทำไมไม่ขับให้มันช้่าๆ หน่อยนะ  นี่มันที่โรงเรียนนะเฟ้ย!

 แล้วผมก็ได้เห็นภาพที่ไม่คาดคิด  ไม่ว่าลมจะแรงเกินไป เธอขับรถเร็วไป หรืออะไรก็ช่าง

แต่มันทำให้ผมเห็นขาอ่อนและกางเกงซับในสีชมพูแปร๋นของเธอครับ  อึ้ง...กิม...กี่!

 เธอพยายามจะทำทุกวิถีทางเพื่อปิดกระโปรง

จังหวะนั้นเอง  รถมอเตอร์ไซด์สีฟ้าเริ่มโซเซ...  

และแล้ว มันก็ล้มลงตามคาด

โคร้ม!

--------------------------------

อู๊ย...เจ็บไหมนั่น

โดยไม่ได้คิดอะไรเลย  ขาผมออกวิ่งไปหาเธอ  แล้วผมก็มาหยุดที่ กองรถมอเตอร์ไซด์ .....เธอกับเจ้าเทน่าสีฟ้าหลวมรวมเป็นสิ่งเดียวกัน

เธอพยายามเคลื่อนวัตถุสีฟ้าที่ทับแข้งทับขาของเธอออก แล้วจึงค่อยๆ กระเผลกตัวออกมา 

ปัดแข้ง ปัดขา ปัดข้อศอก   ผมเห็นเลือดซิบๆ ที่ข้อศอกของเธอด้วย อารามตกใจ ผมเอ่ยปากพร้อมกับเอามือชี้ที่ข้อศอกของเธอ

 "เลือดออก"

เธอมองผมเล็กน้อยแล้วค่อยหันไปพยุงมอเตอร์ไซด์ขึ้น

เธอเปิดหน้ากากหมวกกันน๊อกออก  สายตาของเราประสานกัน 

ตาของเธอสวยดี  แต่ดั้งไม่ค่อยมีแฮะ (ก๊ากๆ)

 “ แผลถลอกนิดหน่อย ไม่ต้องตกใจ ขอบใจนะ”

เสี่ยงห้วนๆ ก็เพราะดี 

เธอยิ้มหน่อยๆ  ปิดหน้ากากหมวกกันน๊อกลง  สตาร์ทรถ แล้วขับจากไป

ทิ้งผมไว้กับความงุนงง.....  อะไรวะ...วะ...วะ... อากาศธาตุ  คงเป็นสิ่งที่บ่งบอกตัวผมได้ดีที่สุดในตอนนั้น

----------------------------------

ปล. เรื่องยังไม่จบ  ติดตามต่อไปนะครับ