ฉันไม่เคยแน่ใจเลยว่า
ฉันมีตัวตนอยู่จริง
จนกระทั่งสายลม และ สีม่วงระเรื่องของท้องฟ้า โอบกอดฉันเอาไว้
สัมผัสจากธรรมชาติคือที่ที่ฉันถือกำเนิดมา
กำเนิดมาจากสายลมที่มองไม่เห็น จากท้องฟ้าที่แผ่กว้างใหญ่
แต่งเติมร่วมกับกลิ่นของทะเล และอากาศหนาว เป็นตัว เรียกว่าคน
ฉันไม่คุ้นเคยกับสิ่งยาก..ชาติกำเนิดของฉันไม่เคยต้องครุ่นคิดอะไร
ต้องตัดสินใจสิ่งไหน ความอ่อนแอที่ฉันมี
ฉันไม่เคยตอบคำถามที่พ่อแม่ตัวปลอมของฉันถามเมื่อฉันวัยเยาวน์ได้เลยว่า
โตขึ้นไปฉันจะเป็นอะไร?

ฉันถูกสอนให้รักพวกเขาเหล่านั้น รักทุกคนที่เรียกว่าครอบครัว
และฉันก็เริ่มที่จะ ลืมเลือนถิ่นกำเนิดของฉันที่ละน้อยๆ
ฉันเดินเข้าสถาบัน ให้ความรู้การศึกษา
ฉันหลับตาตอนเที่ยงกับบทสนทาเรื่อง หวย และ เครื่องสำอาง
ฉันเรียนรู้ที่ละเล็ก ว่านั่นคือความสุขของการเป็นมนุษย์
ฉันเริ่มตั้งคำถามของที่มาของมนุษย์คนอื่น และ ความเป็นมาของน้ำทะเล หรือแม้กระทั่งท้องฟ้า
ฉันลืมกระทั่งธรรมชาติของสันดานตัวเอง..เมื่อเป็นมนุษย์เต็มตัว
วันนี้ฉันเป็นวัยรุ่นแล้ว พ่อแม่ตัวปลอมของฉันกลับมาถามคำถามเดิมกับฉันอีก
 

ฉันอยากทำอะไร?
ฉันตอบพวกเขาว่า ฉันอยากรักทุกคน
คนแก่สองคนนั้นหัวเราะเยาะฉัน บอกฉันเป็นไปไม่ได้หรอก
วันนี้ฉันอยู่ลำพังกับตัวเอง .. ฉันสัมผัสความรัก อบอุ่น ห่วงใย จากธรรมชาติ
ฉันจึงเริ่มละลึกถึงที่มาของตัวเอง เห็นพ่อแม่ของฉันอีกครั้ง
ฉันมองไม่เห็นตัวเองแล้วตอนนี้
คนอื่นด้วยกระมัง คงมองไม่เห็นฉัน
ฉันกลับสู่โลกของธรรมชาติ กลับสู่จุดเริ่มต้น

รู้สึกตัวอีกทีฉันนอน ล่อนจ้อนอยู่บนเตียงนอน
ข้างๆฉันมีใครไม่รู้ อีกคน
ฉันบอกคนนั้นว่า ฉันอยากรักทุกคน
ฉันอยากดูแลทุกคน
เห็นคนอื่นยิ้มมันเติมเต็มฉัน เขาบอกว่าเมื่อคืนฝันอะไร
ฉันไม่รุ้ว่านอกจากมีพ่อแม่ตัวปลอมแล้วพวกเขามีธรรมชาติที่มาบ้างไหม
รู้อะไรบ้าง เกี่ยวกับการรักคนอืนหรือกระทั่งตัวเอง
ฉันซวนเซ พะอืดพะอม 
ปัง..! ฉันยังได้ยินเสียงคนซ่อกแซ่กซุปซิป
ฉันได้ยินเสียงสายลมโอบกอดฉันเบาๆ เหมือนกลัวฉันจะเจ็บปวด
ฉันได้ยินเสียงรถฉุกเฉินจากโรงพยาบาลแว่วๆ ไกลๆ
ผู้คนที่ฉันเห็นตอนนี้จ้องมอง คาดเดา สงสัย
ไม่มีใครเข้ามาถามหรือพยายามช่วยเหลือ
คำตอบที่ฉันสงสัย ใด้คำตอบแล้ววันนี้
นี่คือธรรมชาติของมนุษย์
ฉันใด้กลิ่นทะเล ฉันรู้สึกดีจัง
และฉันก็หลับไป