. . . คำรักของเธอคือลูกกวาดสีหวาน คำคิดถึงคือน้ำตาล เคลือบความหวั่นไหว คำว่าหวง คือกลลวงดักแมลงเข้ากองไฟ คำว่าห่วงใย คือบ่วงมัดใจ ให้ตายไปทั้งเป็น การรักเธอคือความสุขที่แสนเศร้า คือรอยยิ้มสีเทา ที่ไม่มีใครมองเห็น แต่ฉันก็ยอม กอดคำว่างเปล่าที่แสนเยือกเย็น แม้จะมีค่ากับเธอแค่ของเล่น แค่ของตาย การรักเธอคือความสุขที่แสนเหงา ได้ยินคำรักแค่แผ่วเบา แล้วปลิวหาย การรักเธอ คือโชคชะตาที่ไม่มีคำทำนาย คือปรารถนาที่มีความหมาย เพียงหัวใจได้ศรัทธา ความรักของเธอ จะเป็นกลลวงหรือไม่ จะสำคัญอะไร เมื่อหัวใจมีสิ่งพิเศษกว่า คือทุกคืนที่ได้หลับฝัน และทุกเช้าที่ได้ตื่นลืมตา แล้วฉันได้พบว่า ฉันคือคนที่เกิดมา เพื่อรักเธอ . . .