บทที่ 3 มิชชันนารี "สวัสดีค่ะ มีอะไรให้รับใช้หรอคะ" ประตูมิชชันนารีถูกเปิดออก พร้อมกับหญิงสูงวัยร่างท้วมกล่าวทัก "เอ่อผม สเตฟานครับ นัดพบซิสเตอร์โรส วันนี้ตอนบ่าย 2 โมงครับ" หญิงสูงวัยผู้นั้นให้นักสืบดีนที่ปลอมตัวมาคอยที่หน้าประตูสักครู่ ก่อนที่จะอนุญาติให้เขาเข้าไปข้างใน และนั่นรอซิสเตอร์โรสแมรี่ในห้องทำงาน ไม่นาน ซิสเตอร์โรสแมรี่ก็เดินเข้ามา "สวัสดีค่ะ คุณสเตฟาน" ซิสเตอร์โรสกล่าวทัก "ขอโทษที่ฉันมาช้า พอดีฉันเพิ่งจะนำการบ้านของเด็กๆไปให้ ซิสเตอร์มินชินน่ะ" เมื่อซิสเตอร์โรสนั่งที่โต๊ะทำงานของเธอแล้ว เธอดึงกระดาษแผ่นหนึ่งขึ้นมาวางบนโต๊ะ ซึ่งมีรายชื่อเรียงรายเต็มไปหมด บางชื่อถูกขีดฆ่าด้วยสีม่วง แต่บางชื่อ ก็ถูกเน้นย้ำด้วยตัวเอนสีแดง "มีทั้งหมด 35 คนค่ะ รายชื่อที่เขียนด้วยสีดำ คือเด็กที่รับมา 2 เดือนที่แล้ว รายชื่อที่ถูกเขียนด้วยสีแดง คือเด็กที่รับเข้ามาเมื่อวัน-สองวันที่ผ่านมานี้ และรายชื่อที่เขียนด้วยสีม่วง คือเด็กที่มีพ่อ-แม่ บุญธรรมรับอุปการะเรียบร้อยแล้ว" ดีน ค่อยๆอ่านอย่างใจเย็น แต่ใบหน้าของเขาพินิจพิเคราะห์อย่างหนัก "แล้วที่ถูกขีดฆ่าล่ะครับ" ซิสเตอร์โรสตอบคำถามของนักสืบดีนที่ปลอมตัวมาอย่างราบเรียบ "เพิ่งเสียชีวิตจากอุบัติเหตุค่ะ" นักสืบดีนหน้าถอดสีเมื่อได้ยินคำนี้ เพราะเขาไม่นึกว่า มิชชันนารีที่มีชื่อเสียง และสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าทีน่าเชื่อถือที่สุด จะปล่อยให้มีเด็กเสียชีวิตด้วยอุบัติเหตุ!.............. หลังจากการสนทนาจบลง ซิสเตอร์โรส ก็นำทางให้กับนักสืบเดีนไปยังตึก 4 ชั้นที่อยู่ใกล้ๆกับโบสถ์ คือโรงเรียน มารีย์วาดา เพื่อชมการเรียนการของของครู และนักเรียนที่นี่ เบื้องหลังโรงเรียน ยังมีตึกอีกตึกหนึ่งซึ่งเป็นตึกแฝด 5 ชั้น นั่นคืออาคารสถานสงเคราะห์ซึ่งมีเด็กกำพร้าอาศัยอยู่ที่นั่นกว่าร้อยคน อายุตั้งแต่ 6 เดือน - 13 ปี เวลาผ่านมา 4 โมงเย็นก่อนที่นักสืบดีนจะกลับไปยังที่พักของตน เด็กหญิงคนหนึ่งเดินท่าทางมอมแมมวิ่งผ่านมาพอดี เธอวิ่งชนนักสืบดีนอย่างจัง