ชื่อเรื่อง : Secreat-treature : ขุมทรัพย์อาโอนาส --Part 11-- ราตรีหน้ากากแฟนซี กระทั่งเช้า อลิสาถึงรู้สึกตัวตื่น แต่เธอก็ยังมึนหัวเล็กน้อย กรี๊ง ง ง ง.............. เสียงโทรศัพท์บนหัวเตียงดังขึ้น " ฮาโหล " อลิสารับโทรศัพท์เสียงงัวเงีย " หวัดดีจ้า พึ่งตื่นหรอ อึม...เดินทางใกล คงเหนื่อยซินะ " " เอ่อ คุณออร์เมนการ์ด " อลิสาตอบด้วยน้ำเสียงที่ดีขึ้น " ใช่ ฉันเอง คิดว่าใครหรอจ๊ะ อุตส่าห์ต่อสายตั้งนานแน่ะ ฉันก็แค่จะถามว่าเป็นไงบ้าง เป็นห่วงน่ะ " " ค่ะ ไปได้สวยค่ะ ไม่มีปัญหาอะไรค่ะ " อลิสาตอบกลับทันควัน " นั่นซินะ เธอพึ่งตื่น ก็น่าจะหลับสบาย อ่ะ ฉันไม่กวนแล้ว แต่คืนนี้ อย่าลืมแต่งตัวให้สวยที่สุดเลยนะ " จบประโยค ออร์เมนการ์ดก็วางสายไป " คืนนี้ ..... โอช่าย!! งานราตรีนี่ ลืมสนิทเลย " อลิสาอุทานขึ้นเมื่อนึกได้ว่า หลังจากที่หล่อนต้องเข้าประชุม และรายงานสถานภาพ พร้อมโปรโมทพิพิทธภัณฑ์ ในช่วงเข้า และในช่วงบ่าย เธอก็ต้องเข้าพบกับท่านฑูตของรัสโซวา หลังจากที่คณะทูตที่เธอเดินทางมาด้วยเข้าพบเรียบร้อยแล้ว นี่ไม่ใช่ครั้งแรก ที่อลิสาเข้าพบคนใหญ่คนโต แต่เธอกลับรู้สึกไม่ตื่นเต้น เท่ากับงานราตรีที่จะมีในคืนนี้เลย ....... การประชุม และการเข้าพบกับรัฐบาลของรัสโซวา ได้จบลงช่วงเวลาบ่ายสามโมง ดังนั้นทุกคนจึงว่างกันในช่วงบ่าย " อลิส วันนี้คุณไม่ค่อยพูดกับใครเลยนะ " ฟิลลิปกล่าวทัก " อึม..เช้านี้ฉันมึนหัวนิดหน่อยค่ะ "อลิสตอบ ฟิลิปได้โอกาสจึงชวนอลิสไปดื่มน้ำชาตอนบ่ายด้วยกัน " ฟิลล์ ฉันว่าคุณไปพักผ่อนก่อนมั้ยคะ ฉันเองก็ต้องการพักเหมือนกัน " ฟิลิปมีท่าทีอิดออดเล็กน้อย แต่เขาก็ตอบรับ แล้วเดินไปยังที่พักของตน เขาถอนหายใจเฮือกใหญ่ ยอมรับความยากเย็นในการจีบสาวคนนี้ ทั้งๆที่เขารู้จักกับเธอมา 3 ปี แต่ตลอดเวลาที่คบกันแบบดูใจ เจ้าหล่อนให้เขาแค่เพียง กอด และความรู้สึกดีๆเล็กน้อยเท่านั้น เวลาเดินเข้ามาหกโมงเย็น อีกครึ่งชั่วโมงก็จะถึงเวลาของ งานราตรีคอกเทลแฟนซี อลิสายังคงอยู่ในที่พักของเธอ หล่อนเจาะจงเลือกชุดราตรีที่อาโอนาสมอบให้ เพราะเธอตระหนักว่า การที่เธอถูกส่งตัวมาที่นี่อีกครั้ง ไม่ว่าจะเป็นสาเหตุใด ต้องมีเงื่อนำเกี่ยวพันกันแน่ อีกอย่าง ชุดราตรีนี้ถูกเก็บไว้นานจนเธอโตเป็นสาว จึงได้รับก่อนที่จะมาที่ รัสโซวาเพียงไม่กี่อาทิตย์ ดูเหมือนเหตุบังเอิญ แต่คล้ายกับทุกอย่าง ถูกวางหมากไว้หมดแล้ว หรืออย่างน้อยที่สุด การที่อาโอนาสมอบชุดนี้ให้ตั้งแต่เธอยังเด็ก แสดงว่าเขาต้องมั่นใจในอะไรบางอย่าง และเชื่อมั่นว่าเธอต้องใส่ชุดนี้แน่............... อลิสาม้วนผมขึ้น และปล่อยชายผมที่ยาวสลวยนั้น ในขณะที่เธอกำลังเพ่งพินิจซองสีขาวที่วางอยู่หน้ากระจกโต๊ะเครื่องแป้ง หล่อนได้ซองนี้มาจากเมทอีกที ข้างในเป็นหน้ากากที่เว้นช่องดวงตาไว้ ประดับด้วยขนนกสีแดง ซึ่งในงานทุกคนจะต้องใส่หน้ากาก และถอดมันออกตอนเที่ยงคืน ในงานราตรี อลิสาถือโอกาสเดินชมบริเวณรอบๆ ห้องบอลรูมนี้ใหญ่มาก ทั้งยังประดับตกเต่งด้วยโคมไฟระย้า สวยงามมาก ราวกับอยู่ในพระราชวัง อลิสา เดินไปยังทางเล็กๆที่แยกออกไปอีกฝั่งที่ตรงกันข้ามกับทางไปห้องน้ำ และที่นั่นก็มีภาพวาด ของพระราชา และ พระราชวงเก่าแก่ของรัสโซวาก่อน เปลี่ยนแปลงการปกครอง อลิสาเดินไปพบภาพหนึ่งซึ่งเธอเอง คุ้นกับใบหน้าที่เนียนใส และรอยยิ้มเช่นนั้น หล่อนมองมันอยู่นานก่อนที่จะลูบคลำรูปนั้นโดยไม่รู้ตัว อลิสาก็ไม่เข้าใจตนเองเหมือนกันว่าทำไมจู่ๆ เธอจึงคุ้นหน้าชายผู้นี้ และคิดถึงเขามา " สนใจภาพนี้หรอครับ " เสียงของชายผู้หนึ่งดังขึ้นข้างหูเธอ " ค่ะ วาดได้สวยมาก " อลิสาหันไปพูดกับเสียงนั้น จบประโยคแล้วจึงหันมามองคู่สนทนา ใบหน้าหล่อเหลา เข้ากับชุดเจ้าชายแบบย้อนยุค ร่างสูงเพรียวแต่กำยำอยู่ในทีของเขา เคลื่อนเข้ามาไกล้อลิสา " คุณนี่ตาถึงมากเลยนะ มีน้อยคน ที่จะรู้ว่าภาพนี้เป็นภาพวาด และ ไม่มีใครสามารถชี้ตัวท่านอาโอนาสตัวจริงได้ถูกต้อง ถ้าไม่ใช่คนใกล้ชิด " ชายหนุ่มผู้นั้นกล่าว " อาโอนาสหรอ หึๆ เคยได้ยินแต่ชื่อ วันนี้เห็นตัวจริง ถึงจะในภาพ ท่านก็สง่างามมากนะคะ " อลิสาหันมาสนใจกับคู่สนทนาของตน " นั่นไง คุณพิเศษจริงๆด้วย คุณไม่เคยเห็นหรือรู้จักท่านเลย แต่สามารถใช้ความรู้สึก จับสิ่งที่ถูกต้องได้อย่างแม่นยำ เก่งจริงๆ " ชายหนุ่มกล่าวชม " แต่คุณรู้มั้ยตอนนี้อีก 5 นาที เที่ยงคืน ผมมีที่หนึ่งพาคุณไป เราจะถอดหน้ากากกันที่ นั่น......... ” ชายหนุ่ม กุมมือหญิงสาวเอาไว้แน่น ท่าทางของเขาไม่เคอะเขินเลยแม้แต่น้อย เหมือนกับว่ารู้จักเธอเป็นอย่าดี ไม่นานทั้งคู่ก็ถึงที่หมาย ในห้องนั้นมีประตูหินที่สามารถเลื่อนได้ ด้านหนึ่งเป็นประตู อีกด้านเป็นเป็นกระจกเงา ดูภายนอกลายทั้งหมดจะคล้ายกำแพง " ไม่รู้เลยนะว่ามีห้องลับด้วย " หญิงสาวเอ่ย ชายหนุ่มไม่ตอบคำถามใด เขาเพียงยิ้มหวานให้อลิสา " ใกล้เที่ยงคืนแล้ว ผมขอสารภาพกับคุณก่อนที่ความจริงจะเปิดเผย จากนี้ไปผมต้องสำรวมกับคุณมากกว่านี้ และไม่มาพบคุณอีก ถ้าไม่จำเป็น " อลิสามีทีท่างงกับคำพูดของชายหนุ่ม " เธอพูดอะไร ไม่เห็นเข้าใจเลย " " คุณเคยพบผมมาก่อน ผมรู้จัก และเป็นเพื่อนเล่นกับคุณตั้งแต่ 4 ขวบ แต่เราถูกจับแยกกันตอน 6 ขวบ เพราะคุณต้องเข้าเรียนกับท่านโยนาส ผมรอคุณมานาน จนมีโอกาสได้พบคุณในคืนนี้ วันที่คุณเดินทางออกจากอาโอนาวา คุณเคยมอบความทรงจำไว้ที่แก้มผม และคืนนี้ .......... เป้ง.....เป้ง........เป้ง..........(นาฬิกาดังบอกเวลาเที่ยงคืน) ผมจะมอบความจรงจำ และความซื่อสัตว์ทั้งหมดไว้ที่คุณ ” " อ๊ะ..อ..อึม..ม..." อลิสาเผยอปากเตรียมเถียง แต่ ทว่า ริมฝีปากแห้งผาก แต่เปี่ยมด้วยพลัง ประกบเข้ากับริมฝีปากอวบอิ่ม และนิ่มนวลของอลิสาเข้าอย่างจัง ทุกอย่างเกิดขึ้นรวดเร็วเพียงเสี้ยววินาที ไวเสียจนอลิสาไม่อาจตอบโตได้ทัน มือข้างหนึ่งของชายหนุ่ม ประคองอลิสาไว้ พลางลูบคลำสีข้างของเธออย่าพิศวาท อีกข้างดันใหล่ และประคองต้นคอของหล่อนไว้ ทั้งสองร้างวีรกรรมกันอย่างดูดดื่ม มินำพากับชุดที่ใส่อยู่ ชายหนุ่มถอดหน้ากากของเขา และเธอออก ทั้งที่ยังไม่ละริมฝีปากหนาๆที่เริ่มชุ่มชื้นออกจากอลิสา กระทั่งหญิงสาวหมดแรง อ่อนระทวยในอ้อมกอดของเขา ทิ้งร่างเรี่ยพื้นไปตามแรงของชาหนุ่มที่บังคับอย่างช้าๆ พักใหญ่ๆชายหนุ่มจึงถอนเจ้าตัวการออกจากริมฝีปากของหญิงสาว อลิสามองดูผู้ที่ประคองเธออยู่ให้ชัดอีกที " ว..เวนิส.." อลิสาร้องขึ้นมาเมื่อได้สติ " นี่...นาย!! ฉัน..เอ่อ.....ฉั....... " อลิสา ลุกพรวดขึ้นมาสำรวจตนเอง และชี้หน้าไปยังเวนิสที่ยืนยิ้มเยาะอยู่ " อ้าว ตื่นเต้นขนาดนั้นเชียว ผมบอกคุณก่อนแล้วนะ ว่าผมไม่ได้ " ชายหนุ่มกล่าว " ออ แต่การที่ไม่ให้อีกฝ่ายตั้งตัวได้ทัน ก็เรียกว่าขโมยนะแหล่ะ " " ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่านายจะจูบฉัน " อลิสาสวนกลับทันที " อึม...ยอมรับแล้วซิว่า จูบ อ้า...รู้ตัวแล้วซินะ ชื่นใจจัง " เวนิสกล่าวเยาะ อลิสาไม่พอใจอย่างมาก เธอและเวนิสไล่ตะลุมบอนกันยกใหญ่............ (โปรดติดตาม ตอนต่อไป)