- การประจันหน้า -

เช้าวันเสาร์ เป็นอีกวันที่แสนสุขสบายบนเตียงนอนแสนอบอุ่น กับผ้าห่มนวมนุ่มๆและหมอนอีกสองสามใบ หญิงสาวนอนซุกหน้าลงไประหว่างหมอนข้างและหมอนหนุนเพื่อหลบแสงอาทิตย์ที่ส่องลอดผ่านผ้าม่านสีคราม สายลมอ่อนพัดปะทะร่างกายเธอ แม้ว่านิวจะรูสึกตัวตื่นบ้างแล้ว แต่เธอก็ไม่อยากลุกจากที่นอนไปไหนในบรรยากาศดีๆแบบนี้

                ก๊อกๆ..ก๊อก. เสียงเคาะประตูดังขึ้น นั่นเป็นสัญญาณที่บอกว่าอาหารเช้าพร้อมแล้วโดยไม่ต้องเอ่ยคำใด ถึงเวลานี้ เธอต้องลุกไปพบกับทุกคนในห้องอาหารแล้วล่ะ

                “อรุณสวัสดิ์ครับ” คำทักทายเหมือนกันทุกเช้าของลีโอนาด พร้อมประตูที่ถูกเปิดออกไม่ได้ทำให้เธอตื่นเต้นดีใจเท่ากับสิ่งที่เธอเห็นอยู่ตรงเบื้องหน้าบนโต๊ะอาหารที่แม่ครัวกำลังจัดวางอาหารอย่างหรูหรา ข้างๆนั้นหญิงผู้หนึ่งแต่ตัวแบบแม่ชีในนิกายโรมันคาทอลิกยิ้มให้เธออย่างอบอุ่น

“คุณแม่โรเอล” นิวอุทานเบิกตากว้างวิ่งเข้าใส่อ้อมกอดและรอยยิ้มนั่น “หนูคิดถึงคุณแม่ค่ะ แต่หนูต้องขอโทษที่หนีมา หนู.. คือ. หนูต้องการจะ...”

“จ๊ะ.. แม่เข้าใจหมดแล้ว และไม่ว่าเธอด้วยนะ” ซิสเตอร์โรเอลกล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มลึกขณะที่ทั้งคู่สวมกอดกันด้วยความคิดถึง

                หลังมื้อค่ำแสนอร่อย นิว เดินกลับไปยังห้องนอนของเธอ แต่ระหว่างนั้นเธอต้องเจอกับห้องของลีโอนาดก่อน และเขาก็ยืนอยู่หน้าห้องพอดี

            “งาย อาหารที่นี่มีคุณค่าทางอาหารสูง แม่ครัวของเราก็ทำอาหารถูกปากเธอเสมอนี่นะ” เขาทัก พร้อมเดินเข้ามาใกล้ “ดูเธอ สดใสขึ้นจากวันแรกๆที่นายพามานะ ตอนนั้นเธอผอมซูบ และโทรมเหมือนศพเดินได้เลย 55555”

            “ขอบใจนะที่ทักกันแบบเป็นกันเองหน่อย ไม่ระเบียบมากไป” เธอมองชายหนุ่มชั่วครู่ก่อนจะกล่าวต่อไป

                “แต่พูดแบบนี้ ฉันพอจะจับทางได้นะ เอาล่ะ ต้องการบอกอะไรฉัน งั้นหรอ?”

                ชายหนุ่มเหลือกตาเล็กน้อย แสดงอาการเซ็งว่าคำพูดแบบนี้ของเขาทำให้เธอรู้ทัน

                “ดูแลตัวเองให้ดี พรุ่งนี้จะพาไปซื้อชุดหรูๆ แต่งตัวให้สวย นายจะกลับมา และจะมีงานเลี้ยงสำหรับคุณ ที่นี่ คืนพรุ่งนี้น่ะ”

“อ้อ หรอ เธอตื่นเต้นกว่าฉันซะอีกนะ” นิวประชด ต่างคนต่างหันหลังกลับไปยังห้องของตน

และอีกหลายชั่วโมงต่อมา

            “นี่มัน 3 ทุ่มแล้ว คุณมาทำอะไรที่นี่ อย่าบอกนะว่าจะแค่มาผิงไฟกับอ่านหนังสือในห้องสมุดน่ะ”

                การ์ดหนุ่มถามด้วยไปหน้าที่สงสัย เมื่อเขาพบว่านิวนั่งหลบอยู่ข้างโซฟาขนกำมะหยี่สีแดงโกเมน เธอนั่งอยู่ด้านล่างใกล้กับเตาผิง โดยใช้หลังพิงโซฟานั่น แสงไฟจากเตาผิงส่องแสงลอดผ่านชุดนอนผ้าลินินบางๆของเธอ ทำให้เห็นเรือนร่างที่ได้รูปอย่างชัดเจน แสงที่กระทบลงบนตัวเธอ ทำให้ประกายผมสีทองเด่นชัดขึ้น ลีโอนาร์ดเดินเข้าใกล้นิว เพื่อมองสิ่งที่เขาเห็นให้ชัดอีกที ในขณะที่นิวเองก็ลุกยืนหันหลังให้เตาผิงในทันทีที่เขาอุทานถาม และชักสีหน้าไม่พอใจเล็กน้อย ก่อนจะตอบคำถามแบบกระอักกระอ่วน

                “เอ่อ ฉันหรอ หมายถึงฉัน อ่า...ใช่ ฉัน...มาอ่านหนังสือแล้วผิงไฟให้อุ่นน่ะ มันหนาวมาก”

            ลีโอนาร์ค ถลึงตามองเธออย่างดุดันและเดินเข้าใกล้เธอทุกขณะ “หนาวมากเลยหรอ คุณน่าจะผิงไฟอยู่บนห้องตัวเองได้นี่ ไม่จำเป็นต้องลงมาที่ห้องสมุดนี่เลย ถ้าผมไม่มาตรวจความเรียบร้อยหรือปิดบ้าน ผมอาจขังคุณไว้ที่ห้องนี้ได้”

                “เอ่อ คือ..เอ่อ เฮ้ย!” นิวถอนหายใจ “ก็ได้ ความจริงฉัน หนาวแต่ในห้องเงียบเกินไป มืดเกินไป ก็เลยลงมาหาหนังสืออ่านสัก 2-3 เรื่อง ไม่นึกว่าเธอจะ...”

                สาวน้อยกระอักกระอ่วนกับอาการเงียบ และการถลึงตาดุดันของลีโอนาร์ด โดยที่เธอไม่รู้ตัวเองเลยว่า น้ำเสียงของเธอ สายตาของเธอ และการไปยืนบังแสงไฟในเตาผิงจนเห็นเรือนร่างภายในเกือบทุกสัดส่วนของเธอแบบนั้น ทำให้ชายหนุ่มร้อนจนอยู่นิ่งเฉยไม่ได้ จินตนาการของเขากว้างไกลเฉิดฉายอีกครั้งแล้ว (ถ้าเขาคว้าตัวเธอไว้ในตอนนี้ ที่นี้ อากาศแบบนี้ ไม่ปล่อยให้เธอได้ตั้งตัว และสัมผัสเธออย่างเบาบางถึงปลายประสาททุกส่วน และขย้ำเธอราวกับเด็กๆที่ชอบขย้ำตุ๊กตาหมีเล่น เคลื่อนใหวรวดเร็ว และแข็งแกร่งเกินจะหนีได้ทัน) ลีโอนาร์ดไม่รู้ตัวเลยว่า เขาได้เดินมาถึงตัวนิวแล้ว และยังคงจ้องตาเธอไม่กระพริบ พลันมโนภาพก็ดับวูบลง เขารู้สึกตึงๆอื้อๆที่บริเวณกกหูเล็กน้อย

“นี่ถ้าฉันไม่ลงไม้ลงมือ คุณจะตื่นมั้ย คุณการ์ด!” นิวตะคอกใส่ลีโอนาร์ด ขณะที่เขากำลังลูบๆคลำๆบริเวณที่เขาเริ่มมึน

“อ๋อ นี่คุณตบผมหรอเนี่ย!!” ชายหนุ่มตะคอกกลับ

“ช่าย เน้นๆเลยล่ะ” นิวกล่าวตอบอย่างใจเย็น “ก็เล่นเดินเป็นซอมบี้เข้ามา ทำท่าจะ...อืม แล้วก็เธอชนฉันด้วยนะ”

ชายหนุ่มเม้มริมฝีปากของเขาขณะที่เบือนหน้าหนีไปทางอื่น พลางพึมพำในลำคอ “ฮึ่ม เกือบไปแล้วเรา” เขาหันกลับมาสบตานิวอีกครั้ง และเชิญเธอขึ้นห้องพร้อมกับหนังสือที่อยู่ในมือของเธอ “คุณไม่ควรนอนดึกนะ” เขาทิ้งท้ายก่อนที่จะปิดประตูห้อง

โปรดติดตาม ตอนต่อไป....