ผมเป็นคนหนึ่งที่ชอบดูหนังมากๆ ผมเคยคิดว่าถ้ามีโอกาศอยากจะทำหนังดีๆสักเรื่องให้คนที่ดูหนังของเรามีความสุขยิ้มได้ที่ได้ดูหนังของเรา การทำหนังนั้นไม่อยากในความคิดผม แต่จริงมันไม่ใช่เลย เมื่อผมเรียนนิเทศผมถึงได้รู้ ตั้งแต่ยังไม่สร้างเลย ลืมบอกไปผมเรียนโฆษณา ไม่มีหนังให้ทำ

         วันที่ 1 เดือนสิงหาคม 2550 มีเพื่อนผมคนหนึ่งชื่อดดั้กมาบอกว่า เพื่อนเขาจะทำหนังสั้น อยากให้ไปช่วยเพราะเห็นว่าผมชอบเขียนบทหนังที่อ่านแล้วไม่ค่อยจะรู้เรื่องก็เถอะ ผมก็ตกลงไป ปัญหาที่ว่าเกิดเมื่อทุกคนให้ผมทำงานให้ ตั้งกะเก็บสายไฟ หาสถานที่ เขียนบท ทำ Story Board ตัดต่อ กำกับในบางวัน โอ้พระเจ้า ทำไปได้ ไม่ใช่งานเราแต่เรารักจะทำ เหลื่ออีก20วันจะส่งงาน ข่าวร้ายมาเยื่อน หนังหาย เวรแล้วไง ขอถ่ายใหม่ ไม่ต้องบอกคุณภาพหนัง แย่กว่าเดิม แต่เราก็ทำ
          3วันสุดท้าย เพื่อนโทรมาบอกว่า เฮ้ย ...ไม่มีคนตัดต่ออะ กำแล้ว ผมรีบไปให้ 3เป็นสามวันที่เหนื่อยที่สุดเพราะไม่ได้นอนเลย ต้องตัดหนัง หา sound แล้วตอน ตัดนี่มีแต่คนติ บันท่อนแรงใจไปเยอะ แต่อ่านะทำแล้วต้องทำให้เสร็จ วันส่งหนังผมตัดหนังเสร็จตอน 6 โมง ไรท์หนังอีก ไปถึงมหาลัย10โมง กลุ่มที่ผมไปทำหนังให้ได้เปิดเป็นเรื่องที่ 3 หนังเรื่องแรกเปิดขึ้น โอ้พระเจ้า บั่นทอนแรงใจไปเยอะ พอถึงหนังเรา เปิดเรื่องมาปุปทุกคนเงียบ เราไม่รู้เลยว่าเขาคิดยังไงกับหนังเรา แต่เรารู้สึกได้ว่าเขาตั้งใจดู ทันทีที่หนังจบทุกคนปรบมือ ความเหนื่อยทุกอย่างหายไปเลย ผมไม่ได้ยินเสียงวิจารย์ด้วยซ้ำ แต่ที่ผมรู้คือความรู้สึกดี เราได้ทำในสิ่งที่เราอยากทำเราทุกคนพอใจ

          หลังจากหนังเรื่องนั้น ได้เปิดให้ทุกคนในห้องดู กลับมีกลุ่มคนที่สนใจจะทำหนังกลับพวกผมอีก ผมคิดว่าถ้ามีเพื่อนชุดนี้ต้องไปใหว เพราะมี โจ โจ้ ดั้ก เจน เอก ที่ทำงานกับผม72ชัวโมงโดยไม่บ่นเลย และพร้อมจะทำด้วย การทำหนังให้อะไรหลายๆอย่างกลับผม แต่นี้คือจุดเริ่มต้น เพราะพวกผมกำลังทำเรื่องขอเปิดชมรมภาพยนต์ ที่ไม่รู้อนาคต แต่แน่ๆพวกของผมจะไม่หยุดเดิน ขอขอบคุณผู้กำกับทุกคนที่เป็นแรงบันดาลใจให้ผมเราะเพื่อนๆครับ แล้วคุญละคิดจะเดินในเส้นทางที่คุญเชื่อหรือยัง