ฉากภาพที่ปรากฏคือภาพจากตัวรถไฟ ทดสายตามองลงไปยังชานชาลา สถานีฉะเชิงเทราในยามเย็น ส่องต้องเงาแดดสีทองแห่งสนธยา กล้องค่อยๆ เคลื่อนห่างตัวสถานีพร้อมกับตัวรถไฟซึ่งเคลื่อนไป มุ่งหน้าเข้าสู่กรุงเทพ ตลอดการเดินทาง คล้ายกล้องเหม่อมองไปนอกตัวรถ จ้องมองภาพชีวิตจากสองข้างทาง ภาพของชุมชน ภาพของท้องทุ่ง เสาไฟฟ้าแรงสูง อาคารร้าง ยิ่งเข้าใกล้กรุงเทพ เมืองยิ่งเรืองรอง ตึกรามบ้านช่องตามไฟสว่างไสว รถไฟเคลื่อนเชื่องช้าไปในพราวแสงไฟนั้น สิ้นปลายทางที่สถานีหัวลำโพง

ในช่วงหลายปีที่ผ่านมา ปราปต์ บุนปาน ได้ชื่อว่าเป็นคนทำหนังสั้นที่มุ่งบันทึกสถานการณ์การเมืองไทยได้อย่างน่าสนใจที่สุดคนหนึ่ง ในฐานะนักเรียนรัฐศาสตร์ เขามุ่งทำหนังเพื่อบันทึกถึงสิ่งที่เขาคิดเกี่ยวสถานการณ์ทางการเมืองขณะนั้น

วันนี้หงสาจะเข้าโรงเรียนเป็นวันแรก คืนก่อนหน้านี้แม่บอกเขาว่า ที่โรงเรียนอย่าไปเล่นกับเด็กไทย เพราะเราเป็นเด็กมอญ ถ้าเกิดเรื่องยังไงเราก็ผิดอยู่ดี บนรถโดยสารของคุณครู เพื่อนร่วมโรงเรียนรบเร้าให้คุณครูเปิดเพลงในหลวงให้ฟัง พวกเขาบอกว่าที่โรงเรียนทุกคนต้องร้องเพลงนี้หงสาได้แต่นั่งนิ่งฟังเพลงไปตลอดทาง

นี่ไม่ใช่บทวิจารณ์หนังสั้น ! บางทีอาจจะเพราะเหตุผลทางเศรษฐกิจ บ้านส่วนมากในแถบเอเชียล้วนแล้วแต่เรื่อเรืองด้วยแสงฟลูออเรสเซนต์ แม้ว่าแสงนี้จะทำให้ผิวหนังดูเผือดซีด ราวกับคนตาย แต่สำหรับผมมันกลับเชื่อมโยงกับบ้าน กับความเป็นบ้าน