ตามธรรมเนียมปฏิบัติส่วนบุคคล ทุกสิ้นปีผมจะใช้เวลาร่วมหนึ่งเดือน (โดยมากคือรอยต่อระหว่างธันวาคม และมกราคม ) ในการรวบรวมอันดับหนังที่ชอบในรอบปี

โฆษณาด่าคนกินเหล้ามาอีกแล้วครับ คราวนี้รุนแรงกว่าที่ผ่านมาเพราะเนื้อหาที่ปรากฏนั้นเป็นการสมน้ำหน้าคนตาย ผมไม่รู้ว่าคนที่ดูโฆษณานี้รู้สึกอย่างไรกันบ้าง แต่สำหรับผม ผมเห็นว่าคนทำและคนให้เงินทำโฆษณานี้มีปัญหาเรื่องความเข้าใจเห็นใจในเพื่อนมนุษย์ และไร้จริยธรรมอย่างรุนแรงที่เอาความตายมาเล่นด้วยท่าทีเหยียดเย้ย

ฉากภาพที่ปรากฏคือภาพจากตัวรถไฟ ทดสายตามองลงไปยังชานชาลา สถานีฉะเชิงเทราในยามเย็น ส่องต้องเงาแดดสีทองแห่งสนธยา กล้องค่อยๆ เคลื่อนห่างตัวสถานีพร้อมกับตัวรถไฟซึ่งเคลื่อนไป มุ่งหน้าเข้าสู่กรุงเทพ ตลอดการเดินทาง คล้ายกล้องเหม่อมองไปนอกตัวรถ จ้องมองภาพชีวิตจากสองข้างทาง ภาพของชุมชน ภาพของท้องทุ่ง เสาไฟฟ้าแรงสูง อาคารร้าง ยิ่งเข้าใกล้กรุงเทพ เมืองยิ่งเรืองรอง ตึกรามบ้านช่องตามไฟสว่างไสว รถไฟเคลื่อนเชื่องช้าไปในพราวแสงไฟนั้น สิ้นปลายทางที่สถานีหัวลำโพง

ช่วงนี้หลายๆคนคงจะคุ้นหูกับวลี que sera sera whatever will be, will be จากบทเพลงที่เด็กกลุ่มหนึ่งขับร้องในภาพยนตร์โฆษณาประกันชีวิตที่กำลังเป็นที่กล่าวถึงกันอย่างมาก มากจนกระทั่งรายการข่าวของสถานีโทรทัศน์แห่งหนึ่งถึงกับไปสัมภาษณ์เด็กที่แสดงและขับร้องเพลงในโฆษณานั้น