เขาเล่าให้ฟังว่าทำหนังสั้นเรื่องนี้โดยได้แรงบันดาลใจจาก Hotel และติดกลิ่นหนังแวมไพร์จาก Let The Right One In…Hotel กำกับโดย เจสสิก้า  เฮาสเนอร์ ส่วนแวมไพร์เด็กตนนี้เป็นเพศหญิง
 

     ที่หน้าโรงพยาบาลเด็กสาวคนหนึ่งยืนงงๆ เมื่อพยาบาลเดินเข้ามาใกล้ๆ เธอจึงถามว่า “เข้าไปได้เหรอ” เมื่อพยาบาลอนุญาต เธอจึงก้าวเข้ามาข้างใน ก่อนที่เด็กหนุ่มจะตามมาสมทบ

    ทั้งสองรอเวลาตรวจเลือด ทุกครั้งที่ปลายเข็มเจาะเข้าไปในเนื้อเพื่อสูบเลือดขึ้นมาจนเต็มกระบอก เด็กสาวก็จะทำหน้าพะอืดพะอมปนอยากอาเจียน ดังนั้น เมื่อฝ่ายชายเจาะเลือดเสร็จเลยนำรอยแผลหมาดๆ มาหยอกล้อกับฝ่ายหญิงด้วยความเอ็นดู

     สุดท้ายทั้งสองเข้าไปในหลืบมืดมิดเพื่อทำกิจกรรมบางอย่าง เด็กสาวขึ้นคร่อมฝ่ายชาย คลอเคลียที่คอไม่ห่าง เสียงหายใจดังฟืดฟาด พร้อมเลือดที่ไหลเป็นทาง เด็กสาวเดินออกมาเอามือเช็ดเลือดที่มุมปาก แล้วหนังก็จบลง

    ถ้าถามว่านี่เป็นหนังสยองทำให้ขวัญสั่นสะพรึงหรือมีมุขจบหักมุมชนิดเซอร์ไพรส์กันไหม ก็ตอบได้เลยว่า “ไม่” เพราะเดาทางแทบจะถูกตั้งแต่ต้น แต่สิ่งที่ต่อยอดความคิดคือ การได้พูดคุยกับ กิตติพัฒน์ กนกนาค เจ้าของหนังสั้น ‘เจาะ’ ที่นำมาฉายในงาน ‘ฟิ้วแคมป์ 29 ตอนหนังสยอง’ เมื่อเดือนตุลาคมที่ผ่านมา

     หลายครั้งที่ฉันดูหนังของเขาแล้วอดชื่นชมไม่ได้ เพราะกิตติพัฒน์ชอบทดลองการเล่าเรื่องตั้งแต่มุมกล้องจนถึงวิธีการ ออกมาเป็นหนังสวยๆ แปลกตา จนถึงการใช้เสียงกับเรื่องได้อย่างเหมาะเจาะ เพราะเขามีพื้นฐานการเป็นนักดนตรีที่ชอบทำหนังสั้น ที่สำคัญฉันสัมผัสได้ถึงมุมอ่อนไหวของผู้ชายร่างใหญ่คนนี้ โดยเฉพาะ ‘เจาะ’ หนังสั้นสยองที่เขาทำให้ ‘เพศหญิง’

    เริ่มจากการสร้างความน่าสะพรึงของเรื่องด้วยบรรยากาศและการวางเฟรมภาพ สังเกตตั้งแต่ซีนเปิดเรื่องเป็นโถงทางเดินทอดยาวแสนมืดมิด ไฟค่อยๆ ดับไปทีละจุด ก่อนขึ้นไตเติลว่า ‘เจาะ’ หรือการที่เด็กสาวเดินไปตามทางพร้อมเห็นเงาสะท้อน อีกฟากฝั่งของกำแพง อันเป็นช็อตติดตาจาก Hotel ซึ่งเขาทำขึ้นเพื่อคารวะฝีมือผู้กำกับสาวแล้ว การวางตัวละครผีดูดเลือดซึ่งปกติมักเป็นเพศชายแต่ครั้งนี้กลับเป็นหญิงสาวที่เรารู้สึกว่าตัวละครตัวนี้คล้ายๆ ‘อัลลี’ แวมไพร์เด็กหญิงจาก Let The Right One In โดยเฉพาะการขออนุญาตเข้าบ้าน แถมมาโรงพยาบาลที่แวดล้อมไปด้วยเลือด เราก็รู้ทันทีว่าใครเป็นผีและใครจะถึงฆาต แต่สิ่งหนึ่งที่เราไม่รู้คือ กิตติพัฒน์ต้องการพูด เรื่อง ‘เพศ’ เพราะการเจาะเลือดสำหรับเขาคือ สัญลักษณ์ของการสร้างครอบครัวและการดูดเลือดของเหล่าแวมไพร์ก็มีความหมายเชิงเพศสัมพันธ์ ซึ่งส่วนใหญ่กิจกรรมทั้งสองมักมี ‘ฝ่ายชาย’ เป็นผู้นำ

     แต่สำหรับเรื่องนี้กิตติพัฒน์ต้องการมอบหน้าที่ใหม่ ด้วยการให้ตัวละครแวมไพร์สาวดูดเลือดผู้ชายของเธอเสียหมดตัว แม้ตอนจบเราไม่สามารถคาดเดาได้ว่าที่ เธอไปดูดเลือดเขาด้วยความตั้งใจหรืออดรนทนไม่ไหวกับกลิ่นคาวเลือด รวมไปถึงความรู้สึกของเธอที่เราดูไม่ออกว่าสุขใจหรือโศกเศร้ากับการกระทำของตัวกันแน่ ซึ่งตรงนี้ต้องขอชมนักแสดงสาวเจ้าประจำของกิตติพัฒน์ (นฤมล เอี่ยมวิสุทธิสาร) ที่บอกว่าวันนั้นเธอป่วยจริงเลยเล่นได้หน้าป่วยสมใจ ที่แน่ๆ เขาต้องการจะสื่อว่าบางทีในเรื่องทางเพศผู้หญิงก็เป็นแกนนำได้เหมือนกัน ผ่านเสียงร้องแห่งความสุขสมขณะดูดกินเลือดผู้ชายไปด้วย (โดยผู้กำกับ ขอยืมเสียงนี้มาจากหนังเอวีอีกที) ก็ทำให้ผู้ชมอย่างดิฉันสาแก่ใจเป็นอย่างยิ่ง

     ไม่ใช่เพราะดิฉันชอบความซาดิสต์ (อันที่จริงติดจะโรแมนติกเสียด้วยซ้ำ) แต่อดไม่ได้ที่จะต่อยอดกับคำว่า ‘เจาะ’ ด้วยพาลคิดไปว่า ถ้าการเจาะในที่นี้คือ การพาสาวเจ้าไปตรวจเลือดให้แน่ใจ ก่อนจะพาไปเจาะ ‘ไข่แดง’ แล้วล่ะก็

     สมควรแล้วที่ผู้หญิงอย่างเราจะดูดเลือดผู้ชายเหล่านั้นเสียให้หมดตัว!!